Love Love you

บางครั้งในเรื่องราวของคนที่เรารัก กับคนที่เราเสียสละ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องเดียวกันของหัวใจ แต่ในบางที ก็ยากที่จะทำให้เป็นเรื่องเดียวกันของหัวใจ..ได้ ซึ่งทุกๆความรักที่เข้ามาและตอบรับ ในหัวใจขอ บางครั้งในเรื่องราวของคนที่เรารัก กับคนที่เราเสียสละ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องเดียวกันของหัวใจ แต่ในบางที ก็ยากที่จะทำให้เป็นเรื่องเดียวกันของหัวใจ..ได้ ซึ่งทุกๆความรักที่เข้ามาและตอบรับ ในหัวใจของแต่ละคนนั้นมีขีดจำกัด อย่างยากที่จะเลี่ยง ที่จะหลบ และ หนีไม่พ้นความจริง ความรักที่คนๆหนึ่งมอบไปให้กับคนอีกคนหนึ่ง มันอาจจะไม่เท่ากันทั้งตอนไปและตอนรับกลับมา บางคนให้ไปหมดทั้งใจ แต่ขอรับกลับมาเพียงเสี้ยวเศษใจ..ก็ดูมีค่ามากมาย บางคนยอมทนได้ทุกๆอย่าง..แม้กระทั่งวันสุดท้ายที่เหลือเพียง..เงาใจ บางคนขอแค่มีใครสักคนในหัวใจ แม้ได้นั่งอยู่แค่ปลายขอบหัวใจเขาคนนั้น ก็ยินยอม..อย่างเต็มใจ บางครั้งก็ไม่จำเป็น..ได้เป็นที่รัก บางครั้งก็ไม่จำเป็น..ต้องได้รับรักตอบ บางครั้งก็ไม่จำเป็น..ที่ต้องมาเดินเคียงข้าง บางครั้งก็ไม่จำเป็น..ที่ต้องคิดถึงกลับมา และในบางครั้งมันก็จำเป็น..ที่ต้องเป็นอย่างนั้น ความมืดแห่งรัตติกาลยามค่ำคืน ดูอ้างว้าง เดียวดาย จุดหมายปลายเลือนลาง แต่มันอาจจะเป็นสิ่งดียวที่มีค่าที่สุดของคนที่ต้อง..เดินออกไป มันมืด มันมอง..ไม่เห็นอะไร แต่มันทำให้ในหัวใจเป็นสุข..อย่างประหลาด ที่ไม่ต้องทนมองเห็นภาพ..เหล่านั้น ตรงนั้น..เมื่อเขากลับมา ซึ่งอารมณ์ที่แสดงออกภายใต้เงาม่านหมอก แห่งรัตติกาลนั้น มีเพียงความเย็นที่เดียวดาย ดั่งความเสียสละในความมืดที่งดงามบนผืนท้องฟ้ายามค่ำคืน ปกคลุมด้วยมวลหมู่ดวงดาวของ..ความจำใจ ถูกตกแต่งด้วยสีสันที่หมดหวัง สวยงามด้วยประกายแสงสีดำระยิบ เกิดจิตนาการสิ้นสุดเหนือขอบเขต ให้ผู้ที่ถูกขังต้องมนต์ตราอาลัย ซึ่งหยุดทุกความรู้สึกไว้ที่ตรงนั้น ในทุกๆอย่างของรักที่มอบให้มา ภาพแสงสว่างในหัวใจ ก็คงค่อยๆ..ลางลับดับสูญ ภาพความทรงจำ ก็คงค่อยๆชัดเจน..จนเจ็บดั่งมีดกรีดใจ ภาพความอาลัย ก็คงค่อยๆชัดเจน..ด้วยไม่เหลือใคร และมือที่เคยกุม ค่อยๆปล่อยออกห่างจากกันทีละนิด ทีละนิด จนสุดตามอง..สุดใจไขว่คว้า เมื่อภาพของคนอีกหนึ่งคน ค่อยๆชัดเจน ขึ้นมาทุกขณะ ที่หัวใจค่อยๆสลายลงไปเรื่อยๆ ตามการก้าวเข้ามาของใครคนหนึ่ง รัตติกาลค่อยๆคืบคลานปกคลุมหัวใจจนสุดท้ายไม่เหลือ..อะไรเลย หนึ่งนาทีของการสิ้นสุดทางรักของใครบางคนนั้น อาจจะมีค่าทั้งชีวิต อาจจะเป็นภาพสุดท้ายที่จะได้เห็น อาจจะเป็นความทรงจำที่ต้องจดจำ อาจจะเป็นสัมผัสสุดท้าย และอาจจะเป็นคนที่ไม่เหลือใครอีกเลยในชีวิต..เมื่อเขาเข้ามา “ภาพความทรงจำ..ไม่ใช่ความทรงจำ หากแต่เป็นการ..จดจำ ในรักที่ไม่มีทางเป็นจริง” หนึ่งในบันทึกรัก ณ.ปลายฟ้า กวี บทเก่า